De officiële site!

Ik ga verder op deze site:

http://www.bartcousteau.nl

Zie je daar!

Vrijdag de 13e

Laatste dag! Het was mooi weer om te vertrekken. Het waaide als een gek en dat maakte het niet echt behaaglijk. Heb wederom lekker ontbeten en m'n koffer ingepakt. Ik was nog even m'n paspoort kwijt (die zat in m'n koffer) dus ik had m'n paniekmomentje er ook weer op zitten. Kamer leeggeruimd, uitgecheckt en naar het kamp gegaan. Daar nog even m'n examen voor de Enriched Air cursus gedaan (gaat over duiken met perslucht met meer dan 21% zuurstof) en gehaald (jeej!).

De mensen die een duikcursus van PADI hebben gedaan weten hoe ongelooflijk leuk het is om te doen en hoe veel gelukkiger en succesvoller je leven wordt nadat je zo veel mogelijk geld hebt betaald aan PADI. PADI staat dan ook voor Put Another Dollar In. De leerboeken staan vol met mensen die niet breder kunnen lachen om maar te laten zien dat je van PADI gelukkig wordt. Bij elk onderwerp is ook de reden waarom je iets doet: plezier. Waarom bereid je een duik voor? Zeven redenen, de laatste: plezier! Waarom moet je je tank goed stickeren? PLEZIER! Juist. Wil je ook gelukkiger, rijker, knapper en succesvoller worden? Wil je ook een jongere vrouw om mee te duiken? Ga dan naar www.padi.com.*

* Deze gehele alinea is sarcastisch.

De taxi kwam om 5 uur. Heb afscheid genomen van iedereen en ging samen met Bas naar het vliegveld. Na een stuk of 4 controleposten was ik er doorheen en kon ik naar de Burger King (het was tenslotte etenstijd). Daar zaten een paar mensen waarmee ik gedoken heb (zij hadden een taxi van een half uur eerder, waarom weet ik niet precies). Heb leuk met ze gegeten en gewacht totdat de gate open ging.

De vlucht was rommelig. Bij het opstijgen had je een paar keer het gevoel dat hij een paar meter omlaag zakt en door de wind schudde het geheel ook goed heen en weer. Ik had twee huilende mensen in mijn omgeving. Eenmaal boven hadden we ergens in het midden ook nog een kwartier turbulentie, zodanig dat de cabin crew ook moest gaan zitten en de riemen vast doen. Wederom huilende mensen (vrouwen, uiteraard... sorry dames). Ze draaiden Night at the Museum 2, dus die heb ik maar gekeken. De landing ging soepel en we kwamen met ongeveer 20 minuten vertraging aan.

Dat was het. Terug in Nederland. Heb een hele hoop beleefd en gedaan en ik vond het leuk om jullie op deze manier hiervan op de hoogte te houden. Bedankt voor het lezen!

Einde

37,5

Vanochtend heb ik bijna niks gedaan. Mocht ook wel na die lange tocht van gisteren ('t is toch vakantie). Werd rond 8:30 wakker, ontbijtje en naar het kamp. Bas was zich op dat moment aan het klaarmaken voor een duik. Ik ging niet mee met deze duik dus ik plaatste mijzelf in de zitkuil met het boek over duiken met "enriched air". Gaat over duiken met lucht met een hoger zuurstofpercentage zodat je minder stikstof opneemt.

Om 12 uur kwamen Bas en de andere duikers terug van hun avonturen. Op het zelfde moment kwam Marie naar het kamp want die ging vandaag met mij duiken. Ze had nog een dag vrij en ik toevallig ook. We gingen naar het zuiden, want dit was zo'n beetje het enige gebied waar ik nog niet had gedoken. Spullen achterin de taxi en erop af!

Onderweg moesten we stoppen bij een soort politiebureau. Hier moesten we een stempel halen die je vervolgens 2 km verderop weer moet laten zien bij een ander station, heel handig. Nadat we een paar tentjes gepasseerd waren kwamen we op de duikplek, Um el Sid.

Het diepste punt van deze duik was 37,5 meter, mijn persoonlijk record (woohoo!). Op deze diepte stonden twee enorme Gorgonia's (waaierkoraal) die we leuk bekeken hebben. Verder was er uiteraard een hoop water en vissen. Op de terugweg heb ik een Octopus gespot, waar ik best trots op was aangezien die dingen goed zijn in verstoppen. Helaas kroop hij vrij snel weg maar we hebben hem wel op video.

Eenmaal boven water hebben we nog wat gedronken en zijn we terug gegaan. Op het kamp hebben Siekie en ik onze Rescue examens gedaan (die we allebei gehaald hebben, jeej!).

Het idee voor de laatste avond was om rond een uur of 4 te vertrekken naar de woestijn. Daar de zonsondergang te bekijken, kampvuur te maken en vervolgens wat naar de lucht te kijken. Sterren zijn vanuit de woestijn vet mooi aangezien je geen omgevingslicht hebt. Gelukkig was vandaag, van de 17 dagen dat ik hier ben, de enige dag dat het bewolkt was (geen dikke wolken, maar toch). De woestijnplannen zijn dus geschrapt en we zijn uit eten geweest naar de Italliaan (die goede, ik heb er al eerder over geschreven). Weer een echt goede pizza gegeten met vooraf een carpaccio en als toetje tiramisu. Allemaal echt lekker, voor, hoofd, na en drinken, €12,50 p.p., fantastisch. We hebben het gehad over hoe vet het wel niet zou zijn om een aapje te hebben als huisdier haha. Marie heeft dit al jaren als droom en nu ze naar Thailand gaan denkt ze dat dat wel kan. Ze gaat hem leren om de sigaretten te pakken en aan te bieden als Bas thuis komt. Bas leek het wel leuk om hem te leren Marie uit te lachen zodra Bas naar d'r wijst...

Meer heb ik eigenlijk niet te vertellen, dus ik ga m'n nest in. Morgen nog een beetje rondloeren, spullen inleveren en inpakken en dan weer terug! Ik vlieg om 20:00 (dat is dus 19:00 Nederlandse tijd) en kom aan om 0:30 als alles goed gaat.

Einde van dag 17

Thailand bedankt

Wat jullie nog niet wisten is dat dit hele uitstapje georganiseerd is om Marie d'r paspoort op te halen en om twee studentenvisums te krijgen voor Bas en Marie. Ze gaan 30 november naar Thailand en daar is een visum voor nodig. De bedoeling was dat we hier aan zouden komen (de 9e), de avond een beetje rond zouden kijken. In de ochtend de visums ophalen, 's middags naar de piramides (je bent er dan toch) en dan weer terug.

Het gekut begon al toen ze te horen kregen van de Thaise ambassade dat ze een brief nodig hadden van hun eigen ambassade voor het aanvragen van een visum. Zowel de Canadese als de Nederlandse ambassade zeiden: "Kom het de volgende ochtend maar ophalen." Fijn, nog een dag in dit stinkhol.

De volgende ochtend zodra het kon naar de ambassades gegaan om de brieven op te halen, ging allemaal prima. De Canadese ambassade vroeg er wel nog even €30 voor. De Nederlandse ambassade pakte het anders aan. Normaal krijg je een brief met iets van: "Deze ambassade verklaart dat deze persoon mag reizen naar ...". In de brief van de Nederlandse ambassade stond iets wat neerkomt op: "Zeik niet, ze hebben een paspoort, laat ze reizen en stop met moeilijk doen." Erg goed! Meteen door naar de Thaise ambassade. Alles ingeleverd en wachten maar. Na een tijdje toch vragen wat er gaat gebeuren. Bleek dat het de bedoeling was om hun paspoorten en aanvragen daar te laten tot aankomende zondag (5 dagen!) voordat ze hun visum kregen. Dit was niet mogelijk omdat we gewoon terug moesten naar Dahab en ze kunnen je hier bij elk Checkpoint om je paspoort vragen (er zijn hier op de weg checkpoints zodat ze in de gaten kunnen houden wie en wat er binnenkomt, heel handig). Dus alles weer teruggekregen, jammer, geen visum. Knap klote.

Los daarvan was het uitstapje naar Cairo een hele belevenis. Cairo zelf is vrij chaotisch, vies en irritant. Cairo heeft ongeveer 18 miljoen inwoners en dat zijn ongeveer 18 miljoen redenen om hier niet te komen. Overal zijn mensen die je iets aan proberen te smeren. Is het niet een taxi dan zijn het plastic piramides. Zoals ik al eerder zei loop je constant met een zwarte waas op jezelf en met branderige ogen. Het feit dat we hier allemaal een hekel aan hadden maakte het wel weer leuk. Ik had het niet willen missen.

Ik geef Cairo wel een negatief reisadvies haha. Lekker thuisblijven en kijk maar gewoon naar deze foto's.

Hier zie je heel mooi de smog die over Cairo hangt

Ondeugend...

Kont van de Sfinx

Kijk naar Marie d'r armspieren!

Inmiddels zijn we godzijdank weer terug in Dahab. Morgen leuk weer duiken!

Einde van dag 16

Caïro dag 1

We zijn gister ochtend iets over 7 vertrokken richting Cairo. De rit zelf was erg goed te doen. Zaten lekker, genoeg te knagen en niet heet.

Tussenstopje!

Eenmaal in de buurt van Cairo begon het gedonder. Het verkeer is hier overal chaos. Ze doen niet echt aan richtingaanwijzers en koplampen (in het donker) maar ze compenseren dat ruimschoots met hun claxon. Het eerste hotel waar we aankwamen bleek toch geen plek te hebben, ondanks dat we gereserveerd hadden. Na een boos telefoontje met de eigenaar mochten we naar een van z'n andere hotels dat achteraf gezien mooier is dan het vorige.

De taxichauffeur had z'n stoelen goed ingepakt... lekker zweten.

Het was ondertussen al een uur of 4 en we hadden nog niet echt geluncht. Bas was al 2 dagen van tevoren wild van de McDonnalds dus we moesten op zoek naar een McDonnalds. Na inchecken en zoeken kwamen we rond 5 uur een McDonnalds tegen en toen kon het vreetfestijn beginnen.

Al die tijd was ik overdonderd door de grote hoeveelheid zooi die hier ligt. Overal ligt afval en kapotte auto's en onderdelen. Het is op z'n zachtst gezegd een hele unieke sfeer. Het oversteken gaat hier ook heel appart. Het is vrij druk en je moet je er gewoon tussen gooien en er vanuit gaan dat ze voor je stoppen.

Mijn kamer had een wand die geheel uit raam bestond. Het nadeel hiervan was dat het vrij gehorig was, maar dat heeft wel wat. Het uitzicht was wel erg leuk en ik heb 's avonds leuk kunnen spelen met de instellingen van m'n camera. De tweede foto is er eentje van de lucht met de flits, zodat je kan zien hoeveel troep er hier in de lucht hangt. Je voeten en handen worden gewoon zwart als je hier loopt en je loopt continue met branderige ogen.

Einde van dag 14

Berend Botje...

Vandaag hadden we een bootduik! Twee zelfs. We gingen om 8 uur weg met de boot naar de duikplek. De eerste duik was gewoon een duik. Veel foto's gemaakt maar dat is voor jullie alleen maar meer blauw dus die laat ik even achterwegen. Wel een paar foto's van de mooie dingen die ik tegenkwam onderweg naar de boot.

Een luxe appartementencomplex...

... en een zeer authentiek monument.

Na een heerlijke lunch op de boot werden we weer gewaarschuwd dat er een duiker kwijt was en dat z'n buddy in paniek was. Wat verrassend! Dit keer mocht Siekie de operatie leiden en mocht ik assisteren. Het ging nagenoeg hetzelfde als gisteren, maar dan was het op een andere plek en moest de duiker op de boot gehesen worden worden in plaats van op de kust.

Captain Marie!

Na dit scenario (het slachtoffer leefde weer) gingen we voor een tweede duik. Deze duik was een drift duik wat inhoudt dat je je gewoon mee laat voeren door de stroming en dat je dan verderop weer opgepikt wordt door de boot, heel relaxed. Veel mooie dingen gezien. Er was ook nog even een rog die ik zelf helaas niet heb gezien omdat hij heel snel weer weg was. Hij is wel gefilmd maar de rog is ongeveer net zo duidelijk als het monster van Loch Ness. Deze duik was met een hele groep en dat was wel een leuk gezicht als je achterom keek. Ook was dit de eerste duik met Marie erbij. Dit kwam mooi uit want nu heeft zij wat zeldzaam Bas beeldmateriaal kunnen maken (aangezien Bas altijd filmt). Bij deze weer een leuk filmpje.

(Je kan Marie horen lachen op de film haha)

Bart Hasselhoff

Dat rood van m'n muts past goed bij m'n zwembroek...

Ik wilde graag zo kijken zoals David Hasselhoff altijd kijkt, maar dat lukte me niet zonder er uit te zien alsof ik net in elkaar geslagen ben. Dan maar deze.

De dag begon rustig. Ik stond een uur te vroeg op zonder het door te hebben (had ook gewoon m'n wekker uitgezet toen ik wakker werd) en kwam hier pas achter toen ik de ontbijtzaal niet inkwam, omdat ze alles nog aan het klaarzetten waren. Tijdens het douchen heb ik ongeveer een half uur met prins Willem Alexander aan de lijn gehangen voor het water management in mijn badkamer. Als ik douche komt het water uit het putje naast de douchebak weer omhoog. Toen ik eenmaal mijn ontbijt op had ging ik naar het kamp (duik kamp, zit vlakbij, niks scoutingachtigs gewoon kamers enzo) aangezien Bas daar ook was. Onderweg maakte ik een paar foto's van een bord dat er aan de muur hing (let ook op de draden die uit de muur komen) en een heel gezellig terrasje in een steegje.

De eerste duik begon om 9 uur en stond in het teken van de vermiste duiker. We moesten dus eerst demonstreren dat we een U-vormig zoekpatroon konden maken in het water met behulp van het kompas. Daarna lag er voor elk van ons een slachtoffer op de bodem die we langzaam omhoog moesten brengen. Net zoals gisteren was het motto, blijf rustig, anders vergeet je dingen. Als je te snel opstijgt met een duiker kan dat allerlei nare gevolgen hebben (al was het maar van 5 meter diepte). Je moest de duiker eerst aan z'n zwemvlies trekken, om vast te stellen dat hij niet gewoon heel grondig de bodem aan het onderzoeken is. Vervolgens beweeg je een hand voor z'n ogen om te kijken of hij iets registreert. Je kijkt op z'n luchtdrukmeter om te zien of hij is gestopt met ademen omdat z'n lucht op is of door iets anders. Vervolgens klim je erop, houd je z'n kin omhoog en z'n regulator op z'n plek en blaas je langzaam zijn vest op. Hier moet je zodra je stijgt steeds een beetje lucht uit laten anders ga je te snel. Eenmaal boven moet je hem beademen (elke 5 sec.) en tussendoor z'n spullen uitdoen omdat dat makkelijker is bij het uit het water dragen. Hetzelfde geld voor je eigen vest. Genoeg theorie.

Na dit geoefend te hebben gingen we aan de lunch. Toen deze op was en wij nietsvermoedend niks zaten te doen kwam er opeens iemand naar ons toe gerend met de boodschap: "Help help, er is een duiker vermist in het Lighthouse gebied, kom helpen." Wij moesten een hele reddingsactie doorlopen van A tot Z. Ik kreeg de leiding dus ik mocht alle leuke dingen doen. Snel spullen aantrekken en richting Lighthouse. Daar zagen we de buddy van de vermiste duiker (Koos) in blinde paniek, die werd gerustgesteld. De vermiste duiker (Koen) was snel gevonden en naar boven gebracht. Hier ging het riempje van m'n zwemvlies zodanig los dat ik het niet meer vast kreeg. Eenmaal boven werd het slachtoffer beademd tot aan de kust, op het droge gebracht en gereanimeerd, totdat Bas zei dat ik mocht stoppen. Echt een leuke oefening!

Excuses voor het dubbele gebruik van het liedje. Ik was te lui om een andere te zoeken en vond hem wel erg toepasselijk. Het is het thema liedje van Baywatch.

Einde van dag 12