De officiële site!

Ik ga verder op deze site:

http://www.bartcousteau.nl

Zie je daar!

Vrijdag de 13e

Laatste dag! Het was mooi weer om te vertrekken. Het waaide als een gek en dat maakte het niet echt behaaglijk. Heb wederom lekker ontbeten en m'n koffer ingepakt. Ik was nog even m'n paspoort kwijt (die zat in m'n koffer) dus ik had m'n paniekmomentje er ook weer op zitten. Kamer leeggeruimd, uitgecheckt en naar het kamp gegaan. Daar nog even m'n examen voor de Enriched Air cursus gedaan (gaat over duiken met perslucht met meer dan 21% zuurstof) en gehaald (jeej!).

De mensen die een duikcursus van PADI hebben gedaan weten hoe ongelooflijk leuk het is om te doen en hoe veel gelukkiger en succesvoller je leven wordt nadat je zo veel mogelijk geld hebt betaald aan PADI. PADI staat dan ook voor Put Another Dollar In. De leerboeken staan vol met mensen die niet breder kunnen lachen om maar te laten zien dat je van PADI gelukkig wordt. Bij elk onderwerp is ook de reden waarom je iets doet: plezier. Waarom bereid je een duik voor? Zeven redenen, de laatste: plezier! Waarom moet je je tank goed stickeren? PLEZIER! Juist. Wil je ook gelukkiger, rijker, knapper en succesvoller worden? Wil je ook een jongere vrouw om mee te duiken? Ga dan naar www.padi.com.*

* Deze gehele alinea is sarcastisch.

De taxi kwam om 5 uur. Heb afscheid genomen van iedereen en ging samen met Bas naar het vliegveld. Na een stuk of 4 controleposten was ik er doorheen en kon ik naar de Burger King (het was tenslotte etenstijd). Daar zaten een paar mensen waarmee ik gedoken heb (zij hadden een taxi van een half uur eerder, waarom weet ik niet precies). Heb leuk met ze gegeten en gewacht totdat de gate open ging.

De vlucht was rommelig. Bij het opstijgen had je een paar keer het gevoel dat hij een paar meter omlaag zakt en door de wind schudde het geheel ook goed heen en weer. Ik had twee huilende mensen in mijn omgeving. Eenmaal boven hadden we ergens in het midden ook nog een kwartier turbulentie, zodanig dat de cabin crew ook moest gaan zitten en de riemen vast doen. Wederom huilende mensen (vrouwen, uiteraard... sorry dames). Ze draaiden Night at the Museum 2, dus die heb ik maar gekeken. De landing ging soepel en we kwamen met ongeveer 20 minuten vertraging aan.

Dat was het. Terug in Nederland. Heb een hele hoop beleefd en gedaan en ik vond het leuk om jullie op deze manier hiervan op de hoogte te houden. Bedankt voor het lezen!

Einde

37,5

Vanochtend heb ik bijna niks gedaan. Mocht ook wel na die lange tocht van gisteren ('t is toch vakantie). Werd rond 8:30 wakker, ontbijtje en naar het kamp. Bas was zich op dat moment aan het klaarmaken voor een duik. Ik ging niet mee met deze duik dus ik plaatste mijzelf in de zitkuil met het boek over duiken met "enriched air". Gaat over duiken met lucht met een hoger zuurstofpercentage zodat je minder stikstof opneemt.

Om 12 uur kwamen Bas en de andere duikers terug van hun avonturen. Op het zelfde moment kwam Marie naar het kamp want die ging vandaag met mij duiken. Ze had nog een dag vrij en ik toevallig ook. We gingen naar het zuiden, want dit was zo'n beetje het enige gebied waar ik nog niet had gedoken. Spullen achterin de taxi en erop af!

Onderweg moesten we stoppen bij een soort politiebureau. Hier moesten we een stempel halen die je vervolgens 2 km verderop weer moet laten zien bij een ander station, heel handig. Nadat we een paar tentjes gepasseerd waren kwamen we op de duikplek, Um el Sid.

Het diepste punt van deze duik was 37,5 meter, mijn persoonlijk record (woohoo!). Op deze diepte stonden twee enorme Gorgonia's (waaierkoraal) die we leuk bekeken hebben. Verder was er uiteraard een hoop water en vissen. Op de terugweg heb ik een Octopus gespot, waar ik best trots op was aangezien die dingen goed zijn in verstoppen. Helaas kroop hij vrij snel weg maar we hebben hem wel op video.

Eenmaal boven water hebben we nog wat gedronken en zijn we terug gegaan. Op het kamp hebben Siekie en ik onze Rescue examens gedaan (die we allebei gehaald hebben, jeej!).

Het idee voor de laatste avond was om rond een uur of 4 te vertrekken naar de woestijn. Daar de zonsondergang te bekijken, kampvuur te maken en vervolgens wat naar de lucht te kijken. Sterren zijn vanuit de woestijn vet mooi aangezien je geen omgevingslicht hebt. Gelukkig was vandaag, van de 17 dagen dat ik hier ben, de enige dag dat het bewolkt was (geen dikke wolken, maar toch). De woestijnplannen zijn dus geschrapt en we zijn uit eten geweest naar de Italliaan (die goede, ik heb er al eerder over geschreven). Weer een echt goede pizza gegeten met vooraf een carpaccio en als toetje tiramisu. Allemaal echt lekker, voor, hoofd, na en drinken, €12,50 p.p., fantastisch. We hebben het gehad over hoe vet het wel niet zou zijn om een aapje te hebben als huisdier haha. Marie heeft dit al jaren als droom en nu ze naar Thailand gaan denkt ze dat dat wel kan. Ze gaat hem leren om de sigaretten te pakken en aan te bieden als Bas thuis komt. Bas leek het wel leuk om hem te leren Marie uit te lachen zodra Bas naar d'r wijst...

Meer heb ik eigenlijk niet te vertellen, dus ik ga m'n nest in. Morgen nog een beetje rondloeren, spullen inleveren en inpakken en dan weer terug! Ik vlieg om 20:00 (dat is dus 19:00 Nederlandse tijd) en kom aan om 0:30 als alles goed gaat.

Einde van dag 17

Thailand bedankt

Wat jullie nog niet wisten is dat dit hele uitstapje georganiseerd is om Marie d'r paspoort op te halen en om twee studentenvisums te krijgen voor Bas en Marie. Ze gaan 30 november naar Thailand en daar is een visum voor nodig. De bedoeling was dat we hier aan zouden komen (de 9e), de avond een beetje rond zouden kijken. In de ochtend de visums ophalen, 's middags naar de piramides (je bent er dan toch) en dan weer terug.

Het gekut begon al toen ze te horen kregen van de Thaise ambassade dat ze een brief nodig hadden van hun eigen ambassade voor het aanvragen van een visum. Zowel de Canadese als de Nederlandse ambassade zeiden: "Kom het de volgende ochtend maar ophalen." Fijn, nog een dag in dit stinkhol.

De volgende ochtend zodra het kon naar de ambassades gegaan om de brieven op te halen, ging allemaal prima. De Canadese ambassade vroeg er wel nog even €30 voor. De Nederlandse ambassade pakte het anders aan. Normaal krijg je een brief met iets van: "Deze ambassade verklaart dat deze persoon mag reizen naar ...". In de brief van de Nederlandse ambassade stond iets wat neerkomt op: "Zeik niet, ze hebben een paspoort, laat ze reizen en stop met moeilijk doen." Erg goed! Meteen door naar de Thaise ambassade. Alles ingeleverd en wachten maar. Na een tijdje toch vragen wat er gaat gebeuren. Bleek dat het de bedoeling was om hun paspoorten en aanvragen daar te laten tot aankomende zondag (5 dagen!) voordat ze hun visum kregen. Dit was niet mogelijk omdat we gewoon terug moesten naar Dahab en ze kunnen je hier bij elk Checkpoint om je paspoort vragen (er zijn hier op de weg checkpoints zodat ze in de gaten kunnen houden wie en wat er binnenkomt, heel handig). Dus alles weer teruggekregen, jammer, geen visum. Knap klote.

Los daarvan was het uitstapje naar Cairo een hele belevenis. Cairo zelf is vrij chaotisch, vies en irritant. Cairo heeft ongeveer 18 miljoen inwoners en dat zijn ongeveer 18 miljoen redenen om hier niet te komen. Overal zijn mensen die je iets aan proberen te smeren. Is het niet een taxi dan zijn het plastic piramides. Zoals ik al eerder zei loop je constant met een zwarte waas op jezelf en met branderige ogen. Het feit dat we hier allemaal een hekel aan hadden maakte het wel weer leuk. Ik had het niet willen missen.

Ik geef Cairo wel een negatief reisadvies haha. Lekker thuisblijven en kijk maar gewoon naar deze foto's.

Hier zie je heel mooi de smog die over Cairo hangt

Ondeugend...

Kont van de Sfinx

Kijk naar Marie d'r armspieren!

Inmiddels zijn we godzijdank weer terug in Dahab. Morgen leuk weer duiken!

Einde van dag 16

Caïro dag 1

We zijn gister ochtend iets over 7 vertrokken richting Cairo. De rit zelf was erg goed te doen. Zaten lekker, genoeg te knagen en niet heet.

Tussenstopje!

Eenmaal in de buurt van Cairo begon het gedonder. Het verkeer is hier overal chaos. Ze doen niet echt aan richtingaanwijzers en koplampen (in het donker) maar ze compenseren dat ruimschoots met hun claxon. Het eerste hotel waar we aankwamen bleek toch geen plek te hebben, ondanks dat we gereserveerd hadden. Na een boos telefoontje met de eigenaar mochten we naar een van z'n andere hotels dat achteraf gezien mooier is dan het vorige.

De taxichauffeur had z'n stoelen goed ingepakt... lekker zweten.

Het was ondertussen al een uur of 4 en we hadden nog niet echt geluncht. Bas was al 2 dagen van tevoren wild van de McDonnalds dus we moesten op zoek naar een McDonnalds. Na inchecken en zoeken kwamen we rond 5 uur een McDonnalds tegen en toen kon het vreetfestijn beginnen.

Al die tijd was ik overdonderd door de grote hoeveelheid zooi die hier ligt. Overal ligt afval en kapotte auto's en onderdelen. Het is op z'n zachtst gezegd een hele unieke sfeer. Het oversteken gaat hier ook heel appart. Het is vrij druk en je moet je er gewoon tussen gooien en er vanuit gaan dat ze voor je stoppen.

Mijn kamer had een wand die geheel uit raam bestond. Het nadeel hiervan was dat het vrij gehorig was, maar dat heeft wel wat. Het uitzicht was wel erg leuk en ik heb 's avonds leuk kunnen spelen met de instellingen van m'n camera. De tweede foto is er eentje van de lucht met de flits, zodat je kan zien hoeveel troep er hier in de lucht hangt. Je voeten en handen worden gewoon zwart als je hier loopt en je loopt continue met branderige ogen.

Einde van dag 14

Berend Botje...

Vandaag hadden we een bootduik! Twee zelfs. We gingen om 8 uur weg met de boot naar de duikplek. De eerste duik was gewoon een duik. Veel foto's gemaakt maar dat is voor jullie alleen maar meer blauw dus die laat ik even achterwegen. Wel een paar foto's van de mooie dingen die ik tegenkwam onderweg naar de boot.

Een luxe appartementencomplex...

... en een zeer authentiek monument.

Na een heerlijke lunch op de boot werden we weer gewaarschuwd dat er een duiker kwijt was en dat z'n buddy in paniek was. Wat verrassend! Dit keer mocht Siekie de operatie leiden en mocht ik assisteren. Het ging nagenoeg hetzelfde als gisteren, maar dan was het op een andere plek en moest de duiker op de boot gehesen worden worden in plaats van op de kust.

Captain Marie!

Na dit scenario (het slachtoffer leefde weer) gingen we voor een tweede duik. Deze duik was een drift duik wat inhoudt dat je je gewoon mee laat voeren door de stroming en dat je dan verderop weer opgepikt wordt door de boot, heel relaxed. Veel mooie dingen gezien. Er was ook nog even een rog die ik zelf helaas niet heb gezien omdat hij heel snel weer weg was. Hij is wel gefilmd maar de rog is ongeveer net zo duidelijk als het monster van Loch Ness. Deze duik was met een hele groep en dat was wel een leuk gezicht als je achterom keek. Ook was dit de eerste duik met Marie erbij. Dit kwam mooi uit want nu heeft zij wat zeldzaam Bas beeldmateriaal kunnen maken (aangezien Bas altijd filmt). Bij deze weer een leuk filmpje.

(Je kan Marie horen lachen op de film haha)

Bart Hasselhoff

Dat rood van m'n muts past goed bij m'n zwembroek...

Ik wilde graag zo kijken zoals David Hasselhoff altijd kijkt, maar dat lukte me niet zonder er uit te zien alsof ik net in elkaar geslagen ben. Dan maar deze.

De dag begon rustig. Ik stond een uur te vroeg op zonder het door te hebben (had ook gewoon m'n wekker uitgezet toen ik wakker werd) en kwam hier pas achter toen ik de ontbijtzaal niet inkwam, omdat ze alles nog aan het klaarzetten waren. Tijdens het douchen heb ik ongeveer een half uur met prins Willem Alexander aan de lijn gehangen voor het water management in mijn badkamer. Als ik douche komt het water uit het putje naast de douchebak weer omhoog. Toen ik eenmaal mijn ontbijt op had ging ik naar het kamp (duik kamp, zit vlakbij, niks scoutingachtigs gewoon kamers enzo) aangezien Bas daar ook was. Onderweg maakte ik een paar foto's van een bord dat er aan de muur hing (let ook op de draden die uit de muur komen) en een heel gezellig terrasje in een steegje.

De eerste duik begon om 9 uur en stond in het teken van de vermiste duiker. We moesten dus eerst demonstreren dat we een U-vormig zoekpatroon konden maken in het water met behulp van het kompas. Daarna lag er voor elk van ons een slachtoffer op de bodem die we langzaam omhoog moesten brengen. Net zoals gisteren was het motto, blijf rustig, anders vergeet je dingen. Als je te snel opstijgt met een duiker kan dat allerlei nare gevolgen hebben (al was het maar van 5 meter diepte). Je moest de duiker eerst aan z'n zwemvlies trekken, om vast te stellen dat hij niet gewoon heel grondig de bodem aan het onderzoeken is. Vervolgens beweeg je een hand voor z'n ogen om te kijken of hij iets registreert. Je kijkt op z'n luchtdrukmeter om te zien of hij is gestopt met ademen omdat z'n lucht op is of door iets anders. Vervolgens klim je erop, houd je z'n kin omhoog en z'n regulator op z'n plek en blaas je langzaam zijn vest op. Hier moet je zodra je stijgt steeds een beetje lucht uit laten anders ga je te snel. Eenmaal boven moet je hem beademen (elke 5 sec.) en tussendoor z'n spullen uitdoen omdat dat makkelijker is bij het uit het water dragen. Hetzelfde geld voor je eigen vest. Genoeg theorie.

Na dit geoefend te hebben gingen we aan de lunch. Toen deze op was en wij nietsvermoedend niks zaten te doen kwam er opeens iemand naar ons toe gerend met de boodschap: "Help help, er is een duiker vermist in het Lighthouse gebied, kom helpen." Wij moesten een hele reddingsactie doorlopen van A tot Z. Ik kreeg de leiding dus ik mocht alle leuke dingen doen. Snel spullen aantrekken en richting Lighthouse. Daar zagen we de buddy van de vermiste duiker (Koos) in blinde paniek, die werd gerustgesteld. De vermiste duiker (Koen) was snel gevonden en naar boven gebracht. Hier ging het riempje van m'n zwemvlies zodanig los dat ik het niet meer vast kreeg. Eenmaal boven werd het slachtoffer beademd tot aan de kust, op het droge gebracht en gereanimeerd, totdat Bas zei dat ik mocht stoppen. Echt een leuke oefening!

Excuses voor het dubbele gebruik van het liedje. Ik was te lui om een andere te zoeken en vond hem wel erg toepasselijk. Het is het thema liedje van Baywatch.

Einde van dag 12

Paniek en paarden

Vandaag was weer een erg leuke dag. We zijn begonnen met m'n reddings cursus en vandaag mocht ik dus gaan oefenen met mogelijke panieksituaties. Ik doe dit samen met Siekie (de vrouw met het zwarte haar) en twee duik begeleiders in opleiding, Koen en Koos (K2 zoekt...). Koen en Koos waren beide het slachtoffer en wij moesten dan op de situatie reageren en ze helpen. Het was heel leuk want zij konden het ons lastig maken door onverwacht te reageren, en wij konden hun op de proef stellen door onze uitrusting verkeerd aan te sluiten of het pak verkeerd om aan te trekken.

Bij de eerste oefening waren ze beide ineens heel moe en was het aan ons om ze veilig aan de kust te krijgen. De kust was in dit geval een lijn met boeien ergens. Het belangrijkste hieraan is dat we ze moesten benaderen, buiten bereik blijven en vragen of alles goed gaat. Als de duiker namelijk in paniek is en je komt te dichtbij dan kan hij op je springen en je verdrinken, en das niet de bedoeling. In dit geval waren ze voor reden vatbaar en konden we ze rustig verplaatsen. Zwemvliezen op de schouders en vasthouden bij de kuiten.

De tweede oefening was de duiker in paniek. Zoals ik al eerder zei moet je buiten bereik vragen of alles goed gaat, omdat een duiker in paniek z'n moeder nog zou verdrinken (zoals Bas het zegt). Een duiker in paniek reageert dan niet en blijft gewoon lekker in paniek (mijn slachtoffer zei heel droog "nee"). Bij de eerste oefening moesten we er (boven water) omheen zwemmen, van achteren benaderen en hem met gestrekte arm bij de fles pakken en de fles tussen de knieën klemmen. Vervolgens het vest opblazen zodat hij blijft drijven (daar is een knop voor, je hoeft, in dit geval, niet te blazen). De tweede oefening is het zelfde maar dan moest je van onderen benaderen. Dit doe je als hij wel erg wild is en je het niet ziet zitten er omheen te zwemmen.

Hierna gingen we beginnen aan de duik. In het eerste deel kregen we allebei een duik-buddy toegewezen. Ik moest op Koos letten. Wij (Siekie en ik) moesten voorop en onze buddy's, die volgden, in de gaten houden. Van tevoren had Bas met ze afgesproken dat als hij het teken gaf, zij iets vervelends gingen doen. Koen was als eerste aan de beurt en hij kreeg opeens kramp in z'n kuit. Dit werd verholpen door Siekie. Vervolgens zat Koos ineens zonder lucht en moest ik hem mijn extra regulator aanbieden (elke duiker heeft een tweede regulator, zo'n ding waar je door ademt, voor dit soort situaties). Dit moest wederom met gestrekte arm, omdat hij in paniek was. Gelukkig bood ik hem eerst verkeerd om aan haha. Ik zal het in ieder geval nu nooit meer fout doen. Omdat hij in paniek was trok hij mijn regulator er ook nog even uit, die ik daarna toch maar even vast hield toen hij weer in de buurt kwam met z'n hand. Tegelijkertijd verloor hij ook nog ff een zwemvlies die ik terug moest brengen.

Hierna kwam Koen ook nog zonder lucht te zitten en Koos verloor zijn masker. Toen alle toneelstukjes voorbij waren was het de beurt aan Koos om onze duik te begeleiden, aangezien zij aan het leren zijn hiervoor. Ging allemaal leuk. Zijn nog twee zeepaardjes tegengekomen en dat maakte het weer een verdomd geslaagde duik haha. Wederom een filmpje van het paard.

Einde van dag 11

Open Water Advanced

Vandaag heb ik mijn advanced cursus afgemaakt! Jeej. Weer een paar foto's gemaakt, maar blogspot geeft mij foutmeldingen als ik ze probeer te uploaden (die ketchupfoto ging als eerste, die ging wel goed). Heb in de middag mijn Emergency First Response test gedaan. Hiervoor moest ik eerst een onbedoeld grappige film kijken over het verlenen van eerste hulp enzo. Ik ben er denk ik 54 keer aan herinnerd dat als ik iemand wil helpen ik moet beginnen met het vragen om toestemming. Test ging prima (hij is nog niet nagekeken, maar hij was wel makkelijk... denk ik). Morgen ga ik van start met m'n Rescue cursus, waar ik veel zin in heb! Het gaat dan waarschijnlijk gebeuren dat ik gewoon zit te lunchen en er vervolgens iemand naar me toe komt en zegt 'we zijn een duiker kwijt! help!' en dan mag ik gaan vertellen (en uitvoeren) hoe we die weer terug gaan vinden.

Verder heb ik eigenlijk bar weinig te vertellen (haha, bar weinig... bar > luchtdruk... duikgrap... hilarisch) dus ik ga er maar een eind aan breien. Omdat hij anders wel erg kort is toch nog even een foto. Ik heb vanmiddag geluncht met een tosti en daar wilde ik graag gewone ketchup bij. Helaas hadden ze alleen deze chique ketchup...

Zooo he ik zit weer vol goede grappen vandaag.

Einde van dag 10 (pfff gaat snel!)

Vrije dag

Vandaag had ik een vrije dag. Geen duiken dus. Ik had gisteren twee diepe duiken met moeizaam klaren en m'n oren konden wel wat rust gebruiken. Ik was wel vroeg op, half negen haha. Toen ik aan mijn ontbijtje zat kwam er een Russisch gezin de ontbijtzaal in. Ik had ze al eerder gezien omdat ze Bas hadden gevraagd of ze les konden krijgen van een Russische instructeur. De Russen staan hier bekend als vervelende klanten die roekeloos duiken. De meeste doden in The Blue Hole zijn dan ook Russen... Maar terug naar het ontbijt. Ze kwamen met z'n drieën binnen en zowel papa als mama pakte hun laptop erbij en gingen al internettend ontbijten zonder met elkaar te praten. Af en toe stopte mama een stukje brood in het kind maar meer interactie was er niet. Heel gezellig.

Toen heb ik het boek gelezen voor de Rescue cursus. Het stond vol met taalfouten en was nogal knullig geschreven dus ik kon soms ook nog lachen om dingen. 's Middags heb ik leuk een uitje gedaan naar de bank, samen met Bas en Marie, want de bank had weer eens iets verkloot. De airco stond op 18 graden daar dus zelfs ik had het koud.

Toen we terug kwamen hebben we ergens eten gehaald en zijn we terug gelopen door het centrum van Dahab (naja, de plek waar de toeristische winkels zitten). Hier liet Bas mij een leuke drankwinkel zien met allerlei authentieke alcoholische versnaperingen.

Ook heb ik hier een veel voorkomend fenomeen vastgelegd: de onafgebouwde bovenverdieping. Als je hier nog aan het verbouwen bent aan je huis, hoef je er geen belasting over te betalen. Het gebeurt dus veel dat ze alvast een beginnetje maken aan een tweede verdieping, en die dan nooit afmaken zodat het permanent in de verbouwing is. Het is goedkoop maar ziet er niet uit.

Ik heb op de terugweg naar Bas en Marie m'n t-shirts opgehaald bij de stomerij. Jaja, de stomerij. Ik had 6 t-shirts die gewassen en gestreken zijn voor een pond per stuk. Één pond is ongeveer 12 cent dus dat had ik er wel voor over. Ik wist alleen niet dat ze overal in gingen tekenen om ervoor te zorgen dat ze m'n spullen bij elkaar konden houden. Bij het ophalen zag ik dus overal een soort blauw hoekje erin getekend, zelfs in m'n nieuwe* groene t-shirt. Ik dacht eerst ik doe deze foto in zwart wit, omdat het iets vervelends is, maar achteraf is het niet zo heel erg. Daarnaast wilde ik ook eens de macro stand van m'n camera uitproberen. Dit is een wit t-shirt, niet m'n nieuwe* groene.

* Ik heb dat groene t-shirt voor minstens 8 jaar.

Hierna hebben we lekker gegeten en nog een paar youtube filmpjes gekeken van een bevallend zeepaardje (er zit hier vlak bij een zwanger zeepaardje, vandaar) en daarna stortte we allemaal in. Bas lag uiteraard als eerste dus bij deze een foto ervan.

Einde van dag 9

Blue Hole

Vandaag stonden er twee duiken op het programma, The Canyon en The Blue Hole. Beide rond de 30 meter diep. The Canyon is, zoals de naam doet vermoeden, is een scheur in de bodem waar je in kan. We zijn gegaan tot de bodem van The Canyon en die was (op die plek) 33 meter diep. Voordat we hier in gingen zagen we eerst nog een gordijn van kleine luchtbelletjes dat ontstaat doordat de lucht van duikers in The Canyon door de bodem heen opstijgt.

Op de terugweg kwamen we langs een plek waar veel visjes zitten die graag anderen schoonmaken. Als je daar dus met je mond open gaat zweven komen ze vanzelf eruit eten. Je oren vinden ze ook leuk. Voelde heel apart, echt alsof er van je gegeten wordt. Ik voelde me heel schoon na afloop.

Hierna gingen we naar The Blue Hole. De bodem hiervan is ongeveer 100 meter diep dus die heb ik niet gezien. Voordat we het water in gingen kwamen we langs een plek waar allemaal gedenkstenen lagen voor mensen die zijn omgekomen in The Blue Hole en omstreken, heel geruststellend. Mensen gaan hier dood doordat ze zonder de goede voorbereiding en spullen wel denken zo diep te kunnen duiken (100 meter).

Wij hielden het gewoon leuk bij 32 meter. Het begon met een afdaling door The Chimney (officieel The Bells, zoals het ook staat op het kaartje), een smalle gleuf in de wand waar je een soort vrije val doorheen kan doen. Dit ging bij mij het eerste gedeelte wat minder, omdat ik (weer) problemen had met klaren. Ik heb het filmpje dus ook wat ingekort anders dan zit je 2 minuten naar mijn gestuntel te kijken haha. Eenmaal beneden zwommen we langs de wand terug naar The Blue Hole om er vervolgens overheen te zwemmen.

Om een beetje een idee te geven zie hieronder een kaartje van het gebied. Het groene is ondiep water... voor de duidelijkheid. Bovenaan zie je die inkeping (Bells) en dan volg je de wand naar beneden naar The Saddle om in The Blue Hole te komen. Het is heel apart om ergens te zwemmen en gewoon niks onder je te kunnen zien, alleen blauw. Op de tweede foto zie je iemand anders die mee was op de duik. Dit om aan te geven hoe klein je bent en hoe diep het is. Dit was niet in The Blue Hole maar langs die wand.

Filmpje van The Chimney:

Als laatste nog wat mooie visjes die we vandaag gezien hebben (met name de tweede):

Einde van dag 8

S.O.S. Barracuda

Toen ik vanochtend wakker werd dacht ik: "Het lijkt me leuk om vandaag iets met duiken te doen". Gelukkig ben ik daarvoor hier dus dat was ook het plan. Na mijn eerste ontbijt in het nieuwe hotel (was beter dan in het vorige!) meldde ik me bij Bas en gingen we ons klaarmaken voor de duik.

We gingen met de taxi naar het gebied 'The Islands'. De wind kwam van de verkeerde kant en hierdoor was het zicht vrij slecht. Hier hadden we eigenlijk in het begin alleen last van maar ik vond het wel spannend aangezien je door een soort grot moest duiken. Was vrij smal en het golfde nog een beetje maar het ging allemaal goed. Het zicht werd vrij snel beter (zoals je op de foto's kan zien) en ik vond het de mooiste duik tot nu toe. Er zwom een grote school Barracuda's die, als je stil bleef hangen, gewoon om je heen zwommen waardoor je er midden in zat. Op het laatst zagen we ook nog twee Clownfish (Finding Nemo). Wederom wil ik Bas bedanken voor de mooie foto's en het filmpje!

Verder heb ik net heel bruut m'n teen gestoten en heb ik besloten dat m'n haar te lang is. Ik ging naar de kapper, vlak voordat ik vertrok, met de boodschap: "Ik ga 3 weken naar Egypte, ik wil het graag kort en makkelijk, en dat het ook zo blijft in die tijd." Na afloop vond ik het zelf nog aan de lange kant, zij zei (als haarprofessional): "Nee joh! Het is goed zo, anders moet ik met de schaar aan de gang (i.p.v. dat teringmesje) en dat staat minder leuk, het wordt echt niet te lang." Bij deze, hartstikke bedankt! Doos.

Einde van dag 7

Ik ben gewoon niet zwart genoeg...

Excuses voor het rommelige camerawerk en de muziek, maar dat hoort gewoon zo bij Cribs...

En ja, dat is een rood t-shirt op mijn hoofd. Was erg

leuk om te maken haha.

EDIT: Ik heb het filmpje van Youtube afgehaald omdat

de platen maatschappij waarvan de nummers zijn

bekend staat om het blokkeren van Youtube accounts.

De kwaliteit is er wel op achteruit gegaan waardoor de

onderset balk niet meer goed te lezen is. Er staat: 150

square feet, 1 bedroom, 1 bathroom, no basketball

court or home theater.

Voor de duidelijkheid, dit is een parodie op het tv programma MTV

Cribs, waarin artiesten heel patserig hun huis laten zien.