Peak performance buoyancy

sexy zwembroek!

Vandaag twee duiken gedaan! De eerste was alleen met Bas. Na alle voorbereidingen konden we te water. Ik had een duikcomputer meegekregen van Marie dus nu kon ik zelf ook m'n diepte en tijd in de gaten houden. In het begin had ik weer problemen met klaren, heel vervelend. Toen dat weer goed ging konden we verder en moest ik weer een paar oefeningetjes doen, waaronder 30 seconden in de kleermakerszit op één plek blijven zweven. Klinkt heel makkelijk maar een van de moeilijkste dingen van duiken is om op de zelfde diepte te blijven. Je moet zo in en uit ademen dat je zo min mogelijk beweegt (want als je longen vol zijn stijg je) en precies genoeg lucht in je vest hebben zitten (je kan lucht in en uit je vest laten). Hierna gingen we duiken bij het rif, zie video. De kleuren waren in het echt mooier trouwens… Je ziet ook de duikcomputer met bovenaan de diepte: 12,6m

De tweede duik was samen met twee andere mensen die graag met Bas wilde duiken. Het doel van deze duik, peak performance buoyancy, was het verbeteren van je neutrale drijfvermogen. Bij een positief drijfvermogen stijg je en bij negatief zink je. Zoals ik al eerder zei vind ik tot nu toe het behouden van een neutraal drijfvermogen het lastigste aan duiken. We kregen weer verschillende oefeningen zoals het op één plek blijven zweven, op de kop zweven, een soort achterwaartse salto maken (heel matrix zo onder water) en door een hoepel zwemen. Was erg leuk! Wederom weer een zeepaardje gezien, dit keer van dichterbij en Bas heeft hem heel mooi gefilmd! Het zeepaardje zit niet in het eerste filmpje, dat ben ik…

's Avonds zijn we uit eten geweest bij een Italiaans restaurant. Ik had een van de beste pizza's die ik ooit heb gegeten! Nooit gedacht zoiets te vinden in Egypte, erg goed. En voor de fantastische prijs van 55 pond, wat neerkomt op krap €7. En op de terugweg werden we nog geëscorteerd door twee mensen op een vliegend tapijt. Ze hadden ter hoogte van hun middel een plank met daarop twee kunstbenen. Op dat moment bedacht ik me weer dat het Halloween is vandaag, dus bij deze: Happy Halloween!

Einde van dag 5

Eerste duik

Vandaag was het zo ver! Mijn eerste duik. Ik moest me om half 10 melden bij mijn duikinstructeur (Bas) en kreeg daar eerst uitleg over hoe en wat. Ik had het boek al gelezen en het werd zeer kundig uitgelegd dus dat ging vrij vlot. We hebben de spullen klaargemaakt en alles getest. Wetsuit en dergelijke gepast. Toen alles op de trolley was geladen konden we vertrekken naar het Lighthouse gebied. Hier heb je rustig water en is het dus een goede plek voor beginners.

Eenmaal aangekomen kon het wetsuit aan en werd ik vol gehesen met een loodgordel een een vest, waar op zijn beurt weer de duikfles aan zat met al z'n aanhangsels. Het moeilijkste was het aankrijgen van de waterschoentjes en de zwemvliezen (of hoe ik ze zo oneerbiedig noemde: flippers).

Zodra ik in het water lag met m'n hele uitrusting konden de oefeningen beginnen. Eerst gewoon met je hoofd in het water ademen door de regulator (dat ding in je mond waar de lucht uit komt). Hierna kwamen er nog meer oefeningen die ik niet allemaal zal beschrijven, het moet wel leuk blijven natuurlijk. Op een gegeven moment moest ik op m'n knieën onder water gaan zitten en mijn duikbril helemaal af doen, weer opzetten en leegblazen. Ik had de dag ervoor van een andere instructeur gehoord dat hij bijna 1,5 uur bezig was geweest om mensen dit te leren, dus ik dacht: "als dit maar goed gaat". En het ging goed!

Weer volgde er een paar andere oefeningen voordat we echt een stuk gingen zwemmen. In het begin is het even lastig om de goede hoogte te houden maar op een gegeven moment had ik het aardig onder de knie. Ik had een beetje problemen met het klaren van de oren maar dat is ook allemaal goed gekomen.

Veel leuke dingen gezien! Onder andere een Barracuda van ongeveer 1,5 meter lang (dat is niet overdreven) met nog een soort blinker aan z'n bek. Allerlei soorten vissen en koraal in de vorm van een autoband... Als klap op de vuurpijl heeft Bas een zeepaardje gevonden. Ik hoorde al dagen dat mensen zo graag een zeepaardje wilden zien maar ze niet konden vinden en hier was er gewoon één!

Al met al een zeer geslaagde eerste duik. Gelukkig ging alles gewoon goed en blijk ik nog een natuurtalent te zijn ook (mag ook wel voor al die uren die ik in het water heb gelegen vroeg
âh). Terug bij de duikschool alles afgespoeld en opgeruimd. Snel de foto's en filmpjes ingelezen en bekeken. 's Avonds nog even lekker buiten gezeten en weer lekker terug de airco in.

Het werd later in de middag wel VET slecht weer...

Einde van dag 4

Grind

Geleerd van gisteren wordt dit bericht geschreven zittend op mijn bed, met dit als uitzicht:

Het oorspronkelijke plan voor vandaag was dat Bas in de ochtend met z'n baas* zou praten om z'n baan op te zeggen die hij stom vindt, zodat ik 's middags m'n eerste duik kon gaan maken. Helaas was z'n baas* er niet maar hij heeft toch de middag vrij genomen om mij het toeristische gedeelte van Dahab te laten zien met daglicht. Ik had het de avond daarvoor al gezien, maar, zoals dat meestal is met avonden, toen was het donker.

* Vrouwen met feministische trekjes noemen dit hun leidinggevende.

Hier een paar foto's die door bijna elke toerist gemaakt worden:

De boulevard

Uitzicht op de rest van de boulevard

een 'oh oh wat leuk dat hebben we in Nederland niet!' foto

Vandaag was ook de eerste dag ná de eerste volle dag op Birkenstocks. Ik had deze gekocht omdat je mijn huidige slippers eigenlijk geen slippers meer kan noemen. Ik was een week voor vertrek al begonnen met het inlopen van die dingen en dat ging prima. Nu bleek toch dat een hele dag erop lopen wel wat anders is, voetpijn. Maar gewoon doorstappen en gelukkig werd het in de loop van de middag beter. Wat hier niet echt bij hielp was de handen vol grind die ik er steeds in kreeg. Dat ligt gelukkig ook overal. Dit wordt wel elke ochtend netjes aangeharkt zodat je je heel schuldig voelt als je naar het ontbijt loopt en het daarbij weer door elkaar gooit.

Vervelende dingen horen in zwart-wit volgens tel-sell

Op de terugweg ging Bas nog even gehakt halen bij de slager. Het was een soort garage waar in het midden een gevild kalf hing leeg te bloeden met daarnaast een grijs houten hakblok. Maar het gehakt was uitstekend en vers en daar gaat het om.

's Avonds heeft Bas voor ons gekookt. Eigenlijk waren we van plan wraps te doen, maar die waren niet te krijgen. Het werd dus brood met chili con carne en verschillende geïmporteerde delicatessen (brie, salami, pesto, pindakaas en sambal), tappas style.

Excuses voor de donkere foto's. Het was buiten en van de flits werden ze ook niet echt gezelliger...

Einde van dag 3

Eppen

Na een toch wat onrustige nacht (nieuwe omgeving & airco te koud gezet) werd ik wakker gesmst door Bas. Hij had even niks te doen dus hij kwam me halen om me te vergezellen met het ontbijt. Heb snel even de douche uitgeprobeerd en hij doet het. Het is er wel zo een dat de hele badkamer blank komt te staan en dat je achteraf met een trekker het allemaal in het putje moet krijgen, maar dat ging prima.

Het ontbijt zelf was een beetje karig. Ik kon kiezen uit:

• Pannenkoeken (jeej!)
• Roerei
• Aardappelsalade
• Cornflakes
• Gesneden tomaat en komkommer
• Soepstengels
• Honing
• Jam
• Chocopasta
• Pitabroodjes

Opzich ziet het er leuk uit zo. Mja. Het brood was zo oud dat ik denk dat Jezus het zelf nog heeft gebroken destijds. Hetzelfde voor de cornflakes en soepstengels. Dit is niet overdreven, ik zeik graag over dingen, maar dit sloeg alles. Tomaat en komkommer zitten vitaminen in, dat kan dus niet. Aardappelsalade vond ik wat heftig als ontbijt, zelfs voor mijn doen. Het roerei was vrij nattig maar daar heb ik wel wat van gegeten. Uiteindelijk heb ik lekker twee pannenkoeken met chocopasta gekaand (lekker).

Daarna met Bas mee geweest en de duikschool bekeken. Hij moest nog een paar duikflessen vullen voordat hij met een groep ging duiken rond half elf. Ik besloot mee te gaan zodat ik wat kon snorkelen enzo.

De groep duikers ging alvast naar 'the canyon'. Ik kan hier niet echt veel over zeggen, maar ik ga hier later zelf ook duiken dus dan meer daarover. Bas en ik gingen eerst met een pickup truck nog een paar duikflessen halen. Dit was ergens in Dahab en dus zag ik meteen wat dit mooie dorpje te bieden heeft. Zwerfhonden, zwerfkatten, zwerfgeiten, zwerfafval en kamelen. Zwerfgeiten eten zwerfafval dus die zag je veel samen. Mij is verteld dat die geiten wel van mensen zijn en dus niet echt zwerven, maar zo zien ze er wel uit. Aangezien ze hier geit eten is dit meteen een mooi voorbeeld van recycling:

Prachtig.

Nog wat impressies van Dahab:

Toen we de flessen hadden ingeladen gingen we zelf ook naar 'the canyon'. Dit was wel nog op asfalt (let op de telefoon).

Na dit leuke ritje ging de rest zich klaarmaken voor de duik. Ik bleef lekker in de schaduw zitten met een boek over duiken dat ik moet leren voor een theorie toets die ik binnenkort moet maken. Van dat snorkelen kwam dus niet zo veel. Ze hadden daar echt vers mangosap, waar dan ook stukken mango in zaten. Kostte geen drol en was een best groot glas. Daarmee bedoel ik niet V&D vers geperst sap groot maar gewoon echt goed. Toen de rest terug kwam van de duik hebben we daar ook erg goed geluncht. Het mooie hieraan was dat je uiteindelijk €10 betaald voor een fles water, vers mango sap en een lunch die doorkan voor diner. Je zat ook best leuk!

Ondertussen zit ik al veel te lang te typen zoals dat alleen in films gedaan wordt door Amerikaanse tiener meisjes (op je buik liggend op het bed) en dat gaat pijn doen aan m'n bovenarmen.

Einde van dag 2

Het rode gevaar

14:00

Het vliegtuig vertrekt keurig op tijd. Ik heb een stoel bij de nooduitgang, dus extra beenruimte. Er zitten geen aso's naast me en de film is wel ok (The Proposal, heel flauw).

19:45 (incl. +1 uur tijdverschil)

We komen een kwartier te vroeg aan, jeej! Staan bussen te wachten die ons naar de aankomsthal brengen, en nu begint het. We hebben in het vliegtuig allemaal zo'n kaartje gekregen dat je in moet vullen en inleveren bij de paspoortcontrole. Vervolgens zie ik iedereen binnen driftig pennen op soortgelijke kaartjes. Ik dacht: "Aha! Dat heb ik gelukkig al gedaan." Nee. Het is een kaartje waarop je al je gegevens moet schrijven en mag aankruisen of je één van de zeven griepsymptomen hebt... Vervolgens mocht ik in een rij, waar ik aan het einde werd bekeken door een mannetje, die besloot dat ik er niet grieperig uitzag en m'n kaartje innam (met een gehandschoende hand).

19:55

Gelukkig was ik vrij snel langs het griepcheckpoint en was er ook duidelijk aangegeven waar ik m'n visum moest kopen. Tegen de tijd dat ik me omdraaide met m'n visum was de rij voor de paspoortcontrole ongeveer verdriedubbeld. Dit kwam omdat er 4 vliegtuigen geland waren en er maar 2 van de 20 poortjes open stonden. Ik ging in de dichtstbijzijnde rij staan.

20:10

Verkeerde rij. De andere bewoog gewoon, deze niet. De rij stond vol met Russen die geen van allen dat kaartje goed hadden ingevuld dus dat werd allemaal op z'n dooie gemak bij de paspoortcontrole gedaan. Ook werd ongeveer 1/3 terug gestuurd omdat ze geen visum hadden gekocht.

20:25

Ik sta nog steeds op dezelfde tegel. Naast mij zit een klein kind al 5 minuten lang iets te doen dat lijkt op (falend) breakdancen met power-ranger geluiden.

20:28

Paniek! Er gaat een derde hokje open. Gelukkig stormt de voorste helft van mijn rij naar het nieuw geopende hokje, waardoor ik eindelijk van m'n plek af kon komen.

20:45

Voor mij stond een Rus al een tijdje in z'n eentje. Opeens komen er uit de hoek 5 anderen bij staan. Toen ik er wat van zei deden ze heel wijs alsof ze me niet verstonden (wat best zou kunnen, het zijn Russen) en draaide zich stoïcijns weer om.

20:50

Eindelijk! Er is inmiddels een vierde poortje open gegaan en ik ben er zelf ook levend door gekomen. Mijn koffer lag al op me te wachten dus dat zat weer mee. Bas en Marie stonden er ook al drie kwartier te wachten en ik was blij ze te zien. Nog even drank ingeslagen voor de halve bevolking van het Sinbad kamp en we konden weg!

21:00

Staat een leuk taxi busje op ons te wachten. Het was ongeveer een uurtje rijden. Heb niet veel gezien want het was donker. Was wel onder de indruk van de infrastructuur haha. Echt heel logisch hebben ze daar niet over nagedacht. Wegen worden gescheiden door een soort middenberm met stoeprand en als je naar links wil moet je wachten totdat er ergens een doorgang is in die middenberm zodat je naar de andere weghelft kan om vervolgens een heel stuk terug te rijden en dan rechts te gaan, ideaal. Zie illustratie.

22:00

Ingecheckt bij het hotel, leuke kamer met airco (heel belangrijk). Al het vreten uitgepakt dat ik voor Bas mee moest nemen haha. Marie verwonderd zich over de goulash kroketten waar Bas het al minstens een week over heeft.

23:50

Heb lekker gegeten, het kamp bekeken, mensen en dieren gedag gezegd en m'n koele kamer ingegaan.

Einde van dag 1.